Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΒΑΓΙΩΝ



Δεκαπέντε χιλιόμετρα δυτικά της Θήβας βρίσκονται τα Βάγια ,χτισμένα αμφιθεατρικά σε δυο χαμηλές λοφοπλαγιές. Η θέα από κει αγκαλιάζει το μεγάλο κάμπο του ‘Τηνέριου' (Βαρυκό).
Απέναντι απ' την πόλη προς το βορρά, υψώνεται επιβλητική η βουνοκορφή του Φαγά, όπως τον λένε οι ντόπιοι. «Βίγλα» στο πέρασμα του χρόνου, φιλοξένησε τη μυθική Σφίγγα.
Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου-Μαζαράκη στα Βάγια Θηβών


ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ
Γενικά Ιστορικά Στοιχεία

Τα Βάγια είναι από τα μεγαλύτερα και ομορφότερα κεφαλοχώρια της επαρχίας Θηβών. Έχουν 4.535 κατοίκους και είναι κτισμένα στις παρυφές των λόφων που οδηγούν στις Θεσπιές. Η κτίση των Βαγίων χάνεται μέσα στους αρχαίους και μεσαιωνικούς μύθους.
Σύμφωνα με την «ιστορία της Βοιωτίας» του Γεωργίου Τσεβά κατά την διάρκεια της Φραγκοκρατίας 1205-1456 τα Βάγια ήσαν Τιμάρια Φράγκων μεγιστάνων.
Οι Φράγκοι είχαν υπό τον έλεγχο τους τον πλούσιο κάμπο των Βαγίων όπου ήταν κατάφυτος από μουριές (Μωρόκαμπος). Τα φύλλα από τις μουριές τα χρησιμοποιούσαν σαν πρώτη ύλη για τη μεγάλη βιομηχανία μεταξιού που υπήρχε αυτή την περίοδο στην περιοχή των Θηβών.

Ελάχιστες μαρμάρινες πλάκες καθώς και θραύσματα από φράγκικα οικόσημα μπορεί να δει κανείς στο χώρο της εκκλησίας των Βαγίων, γεγονός που μαρτυρεί τη σημαντική παρουσία των Φράγκων την αποχή αυτή στο χώρο των Βαγίων. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας τα πλούσια κτήματα καθώς και οι κατοικίες των Φράγκων πέρασαν στα χέρια των Τούρκων.

Σύμφωνα με μία εκδοχή τα κτήματα και ολόκληρη η περιοχή των Βαγίων ήταν στην κατοχή μίας Τουρκάλας πριγκίπισσας η οποία ονομαζόταν Βάια (=Βέησσα). Από την Τουρκάλα Βάια πήρε την ονομασία το χωριό Βάγια. Από τις αποθήκες (Κασνέ) όπου συγκεντρώνονταν τα αγροτικά προϊόντα του πλούσιου κάμπου των Βαγίων και βρίσκονταν λίγο πιο κάτω από την κατοικία της Βάιας πήρε το όνομα του το μικρό χωριό Κασνέσι που δημιουργήθηκε στο χώρο των αποθηκών.



Οι εντυπώσεις του William Leake για την περιοχή Βαγίων



Για να έχουμε μια εικόνα της περιοχής κατά την διάρκεια της τουρκοκρατίας παραθέτουμε την περιγραφή του Άγγλου περιηγητή William M. Leake που πέρασε τον Δεκέμβριο του 1805 από εκεί κατευθυνόμενος για τη Θήβα. Γράφει συγκεκριμένα ο σχολαστικός Άγγλος στρατιωτικός στο βιβλίο του:

"... Στις 10:17 αρχίσαμε ν' ανεβαίνουμε στην κορυφή. Καθώς προχωρούσαμε η πεδιάδα γίνεται πλατύτερη και είναι τώρα απλημμύριστη. Μπροστά μας ως τη Θήβα μακριά, το μεγάλο επίπεδο όπως και οι μακριές πλαγιές των λόφων προς τα δεξιά του, είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος συνεχή χωράφια, χωρίς ούτε ένα μοναχικό φράκτη. Ένα τμήμα της αρόσιμης γης είναι χέρσο και μερικό είναι λειβαδότοπος, αλλά ως προς την ολότητα, είναι τόσο καλά καλλιεργημένο σαν διαμέρισμα, όπως κάθε άλλο της Ευρώπης.
Στις 11:46, τα Βάια και το Κασνέσι, δύο σημαντικά χωριά χωρισμένα μονάχα με μικρή χαράδρα είναι δύο μίλια προς δεξιά. Τα Βάγια το χαμηλότερο.
Στις 12:05, διασταυρώσαμε το δρόμο που οδηγεί από τα Βάγια στο Μαζαράκι, το οποίο κείται δύο-τρία μίλια προς τ' αριστερά στην τενερική πεδιάδα κοντά στα πόδια από τις χαμηλότερες πτώσεις του όρους Φαγά, όπου είναι μερικές πηγές νερού και πιο πάνω τους στο ύψωμα, Μοναστήρι.
Στις 12:15, περάσαμε στο χωριό Τζοάννο και σε λίγα λεπτά κατόπιν στο Μωρόκαμπο στο ρίζωμα των πλαγιών από τα δεξιά. Αυτά όπως και το Μαζαράκι και άλλα, είναι μικρά χωριά.
Στις 12:50, περάσαμε το Καναβάρι μικρό ρέμα και ξερό το καλοκαίρι. Πηγάζει στο Ερημόκαστρο και πέφτει στη λίμνη Σένζινα".




ΜΗΤΡΟΣ ΜΠΙΝΙΑΡΗΣ –ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΤΟΥ 1821


Ο Μήτρος Μπινιάρης (1798-1875) υπήρξε ένα ορόσημο όχι μόνο για την περιοχή των Βαγίων αλλά και για ολόκληρη τη Βοιωτία. Ο προηγούμενος αιώνας είναι ποτισμένος με τη ζωή και το έργο του.

Ο Μήτρος Μπινιάρης γεννήθηκε στο Μoρόκαμπο το έτος 1798 και σε ηλικία 21 ετών πήρε τα όπλα κατά των Τούρκων, αμέσως με την έναρξη της επανάστασης του 1821. Ο Μήτρος Μπινιάρης ήταν και αυτός μεταξύ των πρωτοπόρων της επανάστασης, οι οποίοι παρευρέθηκαν στα Βάγια, τέλος Μαρτίου ή αρχές Απριλίου 1821, όπου καταστρώθηκαν και τα πρώτα επαναστατικά σχέδια κατά των Τούρκων.
Ο Μήτρος Μπινιάρης έλαβε μέρος στην πολιορκία των Θηβών και στη μάχη για την κατάληψη του Ανηφορίτου Θηβών, κάτω από τις διαταγές του Γιάννη Λάππα όπου, όπως αναφέρει ο ιατρός και ιστοριοδίφης Γ. Τσεβάς, «έδειξεν τόλμην και ανδρείαν αξιοθαύμαστο».
Μετά την διέλευση του Μαχμούτ πασά της Δράμας (Δράμαλη) από τη Βοιωτία το 1822, ο «λεοντόκαρδος» Μήτρος επικεφαλής 120 παλικαριών, μαζί με 140 Θηβαίους υπο την αρχηγία του ηγούμενου Σταύρου Μπεκιρώνα και 260 Ταναγραίους και Δερβενοχωρίτες υπο την αρχηγία του Αθανασίου Σκουρτανιώτη συνεκρότησαν σώμα για την προστασία της επαρχίας Θηβών από Τούρκικες επιδρομές.
Στίς 19 Μαίου 1824 ευρίσκεται στο Ναύπλιο όπου μετά από αιτησή του πρός το Υπουργείο των Πολεμικών, ζητά να τεθεί στήν διάθεση της πατρίδας μαζί με 60 παλικάρια. Ο οπλαρχηγός Μήτρος Μπινιάρης επολέμησε, μέχρι το 1825, μαζί με τους ήρωες της επανάστασης Οδυσσέα Ανδρούτσο, Νικόλαο Κριεζώτη και Βάσο Μαυροβουνιώτη. Την άνοιξη του 1825 o Μπινιάρης, αρχηγός σώματος παλικαριών από την επαρχία Θηβών, πήγε στην Κρήτη για να ενισχύσει τους εκεί επαναστάτες. Εκεί τέθηκε κάτω από τις διαταγές του Καλλέργη και πολέμησε σε πολλές μάχες, μεταξύ των οποίων και στη μάχη για τη νικηφόρο κατάληψη του φρουρίου του Κισσάμου.
Στη μάχη για τη κατάληψη του μικρού, αλλά δυσπόρθητου φρουρίου της Γραμβούσης (Κίσσαμος, Κρήτη) έπεσαν ηρωϊκά μαχόμενοι τα αδέλφια του Αναστάσιος Μπινιάρης, Κωνσταντίνος Μπινιάρης και Νικόλαος Μπινιάρης. Ο Μήτρος τραυματίστηκε σοβαρά σ’ αυτή την μάχη και επέστρεψε από τη Κρήτη αρχές του 1826. Το σώμα με τα παλικάρια του απο την επαρχία Θηβών τέθηκε στη διάθεση της Κυβερνήσεως. Αρχικά με τους Διονύσιο Ευμορφόπουλο και Στάθη Κατσικογιάννη και αργότερα με τον Γεώργιο Καραϊσκάκη.
Πριν το τέλος του 1826 ο οπλαρχηγός Μήτρος Μπινιάρης τέθηκε υπό τις διαταγές του αρχιστράτηγου της Στερεάς Ελλάδος Γεώργιου Καραϊσκάκη. Τον ακολούθησε σε όλες τις νικηφόρους εκστρατείες όπου πολεμούσε με θάρρος και ηρωϊσμό. Ο Μήτρος Μπινιάρης πολέμησε με «ξεχωριστή ανδρεία» στη περίφημη μάχη της Αράχωβας στις 24 Νοεμβρίου 1826. Ο οπλαρχηγός έλαβε μέρος σε όλες τις μάχες στο πλευρό του Καραϊσκάκη μέχρι και το θάνατο του στις 23 Απριλίου 1827.
Το 1828 ο κυβερνήτης της Ελλάδος Ιωάννης Καποδίστριας διόρισε αρχιστράτηγους για την Ανατολική Ελλάδα τον Δημήτριο Υψηλάντη και για την Δυτική Ελλάδα τον Richard George. Ο Μήτρος Μπινιάρης πλαισίωσε τον αρχιστράτηγο Δημήτριο Υψηλάντη και πήρε μέρος σε πολλές μάχες στην Στερεά Ελλάδα και στην Πελοπόννησο, «καθ’ άς επολέμησε μετά τόλμης και γενναιότητος».
Μετά την απελευθέρωση ο οπλαρχηγός Μήτρος Μπινιάρης προάχθηκε σε αξιωματικό του νεαρού Ελληνικού κράτους και τιμήθηκε με το “Παράσημο το Αγώνος” και το “Σταυρό του Σωτήρος”. Του απενεμήθη ο βαθμός του Ανώτερου αξιωματικού (Συνταγματάρχη) της Φάλαγγας.
Ο οπλαρχηγός Μήτρος Μπινιάρης άφησε την τελευταία του πνοή στα Βάγια, το έτος 1875, σε ηλικία 77 ετών. Ετάφη στην εκκλησία του Άγιου Αθανάσιου στο Μωρόκαμπο. Λίγο πρίν απο το 1940, μετέφεραν τα οστά του στα Βάγια ...



ΤΑ ΒΑΓΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821



Όταν οι Βαγαίοι επανήλθαν από τη Σαλαμίνα, το Πόρο και τα Μέγαρα καθώς και από τα στρατιωτικά τμήματα που είχαν καταταγεί και πολεμούσαν καθ΄ όλη τη διάρκεια του εθνικοαπελευθερωτικού αγών του 1821 αλλά και οι εναπομείναντες ντόπιοι, έπρεπε να «ξαναστήσουν» τη ζωή τους από την αρχή, στην ελεύθερη όμως πια περιοχή των Βαγίων, του Κασνεσίου και του Μορόκαμπου.

Οι Τούρκοι τιτλούχοι αποχωρώντας πουλούσαν σε εξευτελιστικές τιμές κτήματα και γη αλλά η έλλειψη οικονομικών μέσων από τους ντόπιους δεν επέτρεπε την αγορά γης.

Η οικονομία αυτής της περιόδου στη Βοιωτία είναι «τυπικά» αγροτική και τα κυριότερα προϊόντα που καλλιεργούνταν και διατίθενταν ήταν δημητριακά, όσπρια, σουσάμι, πεπόνια, καλαμπόκι, λίγο μπαμπάκι, κρασί, λάδι, μέλι και κερί, τα αμύγδαλα, ο καπνός και τα ψάρια από την Κωπαΐδα και το Λικέρι καθώς και βασικά κτηνοτροφικά προϊόντα καθώς και βασικά κτηνοτροφικά προϊόντα.

Ο νομός Βοιωτίας μετά την απελευθέρωσή του από τον τουρκικό ζυγό (Συνθήκη Κωνσταντινούπολης, 27-6-1832) παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη διοικητική ιστορία της Ελλάδας με το Διάταγμα της 3ης Απριλίου 1843, ΦΕΚ 12/1833 «περί της διαρέσεως του βασιλείου και της διοικήσεως του», άρθρο10.

Στο εν λόγω Διάταγμα καθορίζεται ότι ο νομός περιλάμβανε τις «επαρχίες Θήβας και Λιβαδειάς».

Το έτος 1836 στην ΕτΚ, φύλο 80/28-12-1836 για πρώτη φορά αναφέρεται η κατά διοικήσεις, υποδιοικήσεις και δήμους, επίσημη ονομασία, όλων των κατοικημένων οικισμών κτλ του νομού Βοιωτίας.

Κατά διοικήσεις και υποδιοικήσεις, οι δήμοι του νομού το έτος 1836 ήταν:

1. Διοίκηση Θηβών:

Δήμοι:

Θηβών, Θεσπιών, Αλιάρτου, Θίσβης, Πλαταιών, Παρασωπίας, Τανάγρας, Αυλίδος, Ακραιφνίου και Άσκρης.

2. Διοίκηση Βοιωτίας:

Δήμοι:

Λεβαδείας, Κορωνείας, Ορχομενού, Χαιρωνείας, Δαυλείας, Τιθωραίας, Δρυμαίας, Ραχώβης και Διστομίων.

Το έτος 1838 με το Βασιλικό Διατάγμα της 22ης Ιουνίου (ΦΕΚ 24/1838) «Περί μεταρρυθμίσεων των διοικήσεων», η διοίκηση Βοιωτίας περιλάμβανε τις επαρχίες Βοιωτίας όπως ονομαζόταν τότε αυτή της Λιβαδειάς και των Θηβών και τότε καθορίστηκε σαν έδρα της Διοίκησης η πόλη της Λιβαδειάς.

Όλη σχεδόν η γη, μετά την αποχώρηση των Τούρκων, περιήλθε στην κυριότητα του Ελληνικού Δημοσίου και έχουμε τα λεγόμενα εθνικά κτήματα ή εθνικές γαίες.

Από αυτά ένα μέρος δόθηκε στους αγωνιστές του 1821 ως ανταμοιβή για την προσφορά τους στον αγώνα και έναντι μισθών, ενώ τα υπόλοιπα παραχωρήθηκαν σε Βαγαίους κατοίκους σε ποσοστό «80 στρεμμάτων σε κάθε ενήλικα άντρα για καλλιέργεια και σαράντα στρεμμάτων σε κάθε χήρα».

Η εξόφληση των παραχωρουμένων γαιών έπρεπε να γίνει σε 30 ετήσιες δόσεις προς το Κράτος ενώ το έτος 1851 καθορίστηκαν οι διοικητικές περιφέρειες και τα διοικητικά όρια των περιοχών των Βαγίων και έγινε απογραφή του υπάρχοντος πληθυσμού.

Τα Βάγια τότε, αποτέλεσαν την έδρα του συσταθέντος δήμου Θεσπιών, που απαρτιζόταν από τα εξής χωριά:

1. ΠΙΝΑΚΑΣ ΑΠΟΓΡΑΦΗΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΕΤΟΥΣ 1844

Οικισμός Βάγια

676
Οικισμός Κασνέσι

353

Οικισμός Κασκαβέλι

283

Οικισμός Νεοχώριο

210
Οικισμός Παλιοπαναγιά

551

Οικισμός Μαυρομμάτι

470
Οικισμός Μορόκαμπος

66

Οικισμός Αρχοντίκι

26
Οικισμός Βλαχοποιμένες

74
Σύνολο:

3.209
.
2. ΠΙΝΑΚΑΣ ΑΠΟΓΡΑΦΗΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΕΤΟΥΣ 1851

Η Μονή Μαζαρακίου είχε διαλυθεί το 1833, ενώ αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι στο Μορόκαμπο και στον οικισμό Τζοάνο ή Τζοάνα που βρισκόταν στην Τζαχάνανη εξακολουθούσαν να διαμένουν μόνιμοι κάτοικοι.

Η γενική αναταραχή που επικράτησε από το έτος 1854 και η παρουσία ληστρικών συμμοριών που λυμαίνονταν και τις περιοχές αυτές, μεταξύ των οποίων οι γνωστές συμμορίες του Νταβέλη και του Μπελούλια, εξανάγκασαν τους κατοίκους, να μετοικήσουν για λόγους ασφαλείας στα Βάγια.

Στο Μορόκαμπο μάλιστα υπήρχε και βρύση που έφερε το όνομα του Νταβέλη, όπως αφηγούνταν οι κάτοικοι του, ο δε Μορόκαμπος επλήγη την περίοδο αυτή και από καταστροφικό σεισμό που ισοπέδωσε ότι είχε απομείνει.

Επίσης πραγματική μάστιγα για τους κατοίκους ήταν και τα φίδια, που εύρισκαν «πρόσφορο έδαφος» στα ερείπια και στα χαλάσματα των κτιρίων.

Τα Βάγια από την εποχή αυτή αρχίζουν να παρουσιάζουν μια σταθερότητα του πληθυσμού, με τάση αύξησης, η οποία στα επόμενα χρόνια θα συνεχιστεί με αυξανόμενο διαρκώς ρυθμό, εξαιτίας της εύφορης γης και των πολλών κτημάτων που διέθεταν οι κάτοικοι και τις ως εκ τούτου, ευνοϊκές οικονομικές συνθήκες.

Η μετανάστευση προς άλλα αστικά κέντρα ή περιοχές ή και στο εξωτερικό ήταν ασήμαντη παράμετρος για την περιοχή μας και μικρής πάντα σημασίας.



Σημαντικές προσωπικότητες των Βαγίων της μετεπαναστατικής περιόδου



Ιερός Λόχος - Ο γιατρός Πέτρος Λιάκος.

Σε κεντρικό σημείο του χωριού υπήρχαν μέχρι πριν παρά πολλά χρόνια τα «σπίτια του γιατρού» όπως ανέφεραν χαρακτηριστικά οι παλιότεροι, δηλαδή του γνωστού γιατρού των Βαγίων Πέτρου Λιάκου.

Ο Πέτρος Λιάκος (1849-1908) ανήκε στις πιο φωτισμένες μορφές του τόπου μας και η δραστηριότητα του και η προσφορά του υπήρξαν καταλυτικές. Αφού τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές στα Βάγια γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή και άσκησε εν συνεχεία στο χωριό το επάγγελμα του γιατρού. Πρόσφερε συνήθως ανιδιοτελώς και χωρίς αμοιβές τις υπηρεσίες του σε όλους του κατοίκους του τότε δήμου Θεσπιών.

Έλαβε μέρος στον συσταθέντα Ιερό λόχο, σε ανάμνηση του αρχαίου Θηβαϊκού λόχου, τον οποίο αποτελούσαν 300 ευγενείς νέοι, από τις πλέον επιφανείς οικογένειες της επαρχίας Θηβών, με επικεφαλής τους Βοιωτάρχες όπως ονομάστηκαν Λουκά Μπέλλο γιατρό, Σπύρο Κουκούλεζα γιατρό και Γεώργιο Πετούση δικηγόρο.

Οι υπηρεσίες που πρόσφερε ο Πέτρος Λιάκος ήταν ανεκτίμητες αφού πλην της ιδιότητας του μαχητή με την ιδιότητα του γιατρού περιέθαλπε και τους τραυματίες.

Μετά τη λήξη του πολέμου είναι εγκατεστημένος στα Βάγια, αγωνίστηκε για την καλυτέρευση της ζωής των κατοίκων και αρθρογραφούσε σε εφημερίδες της εποχής αυτής ενώ είχε επιλεγεί και ως ένορκος από το 1887 για παραστάσεις στα δικαστήρια, ως έχων ετήσιο εισόδημα 3.500 δρχ και όλα τα απαιτούμενα προσόντα

Στη Θήβα είχε συσταθεί από το 1877 στρατόπεδο εκπαίδευσης και είχαν εκπαιδευτεί σ΄ αυτό μέχρι το 1882 που λειτούργησε, πάνω από 20.000 άντρες όλων των όπλων, για να αγωνιστούν κατά των Τούρκων.

Ο Ιερός λόχος το 1878 πήρε ενεργό μέρος στον πόλεμο στη Θεσσαλία κατά των Τούρκων όπου και διακρίθηκαν όλα τα μέλη του. Απτόητοι όλοι τους συνέχισαν τον αγώνα τους εναντίον των Τούρκων ακόμη και όταν επενέβησαν οι Μεγάλες Δυνάμεις και ο ελληνικός στρατός, που αποτελούσαν 25.000 άντρες και είχε μπει στο τουρκικό έδαφος στη Θεσσαλία, στις 21 Ιανουαρίου 1878, αναγκάστηκε να σταματήσει την προέλαση του και να επιστρέψει πίσω.

Οι αγώνες όμως του Ιερού λόχου δεν πήγαν χαμένοι, αφού μετά την ήττα της Τουρκίας στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο, με τη συνθήκη του Βερολίνου, η Ήπειρος και η Θεσσαλία παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα.



Ο Παναγής Στενός.

Ο Παναγής Στενός υπήρξε άλλη μια επιφανής προσωπικότητα των Βαγίων με πολύπλευρη επιστημονική, πολιτική και κοινωνική δράση.

Τον χαρακτήριζε η εντιμότητα, η πολιτική οξυδέρκεια, η ανιδιοτελής προσφορά και ο κοινωνικός αλτρουισμός. Υπήρξε ένας από τους ελάχιστους «πεφωτισμένους» οραματιστές πολιτευτές της εποχής αυτής και αγωνίστηκε πολύ σκληρά για την ανάπτυξη της περιοχής και την καλυτέρευση των οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών των κατοίκων του χωριού αλλά και του τόπου συνολικότερα

Γεννήθηκε το 1869 στα Βάγια, τέλειωσε τις εγκύκλιες σπουδές στη Θήβα και εισήχθη με άριστα στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ως φοιτητής γνωρίζεται με τον Σταύρο Καλλέργη το 1890, συμμετέχει στις φοιτητικές και πολιτικές κινητοποιήσεις και μετά την αποφοίτησή του το 1892 από την Ιατρική Σχολή, επέστρεψε στη Θήβα και ήταν ο ανταποκριτής της εφημερίδας «Σοσοιαλιστής» που εξέδιδε. Από το 1901 ασκεί το επάγγελμα του γιατρού στο χωριό και το 1906 θέτει υποψηφιότητα για βουλευτής Αττικοβοιωτίας.

Εκλέγεται Δήμαρχος Θεσπιών το 1908 και το 1912 που άρχισαν οι Βαλκανικοί πόλεμοι, υποδέχεται τον Ελευθέριο Βενιζέλο στη Θήβα, τον οποίο και προσφωνεί ενώ το 1915 θέτει υποψηφιότητα για βουλευτής με το Βενιζελικό κόμμα.

Προσφέρει τις υπηρεσίες του ως γιατρός στον πόλεμο του 1917 και το 1919 βρίσκεται στο μικρασιατικό μέτωπο.

Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή του1922 πολιτεύεται εκ νέου και στις 14/2/1922 εκλέγεται βουλευτής Αττικοβοιωτίας στην 4η Εθνική Συνέλευση. Το 1928 μαζί με τον Ρημοκαστραίο Γεωργαντά Μικρό, ιδρύουν ανεξάρτητο τοπικό πολιτικό σχήμα, εκφράζοντας με τον τρόπο αυτό την έμπρακτη ιδεολογική τους αντίθεση, στον υπέρμετρο φανατισμό, που επέβαλαν τα δυο μεγάλα κόμματα της εποχής, οι Λαϊκοί και οι Φιλελεύθεροι.

Το έτος 1932 διορίστηκε Νομάρχης Πέλλας.

Πέθανε στις 6 Ιουνίου 1935 και κηδεύτηκε στα Βάγια.



Βαλκανικοί πόλεμοι και Α΄ Παγκόσμιος πόλεμος



Και στους μετέπειτα αγώνες της Ελλάδας, οι Βαγαίοι, έδωσαν βροντερό παρόν, συμμετέχοντας στα μάχιμα τμήματα του ελληνικού στρατού και υπηρετώντας επί μεγάλα χρονικά διαστήματα την πατρίδα ως τακτικοί αλλά και «επίστρατοι».

Αναφέρονταν μάλιστα στις αφηγήσεις των τότε αγωνιστών, στρατιωτικές υπηρεσίες διαστημάτων που έφθαναν και τα 7-8 συνεχή χρόνια, χωρίς να γνωρίζει κανείς στο χωριό και ειδικά οι οικείοι τους, αν ζούσαν ή αν είχαν σκοτωθεί στις μάχες.

Αρκετοί Βαγαίοι τότε αγωνιστές είχαν φτάσει μέχρι τα «βάθη της Ανατολίας» και ήταν συγκλονιστικές οι περιγραφές τους για τους αγώνες που έδωσαν αλλά και την τραγική οπισθοχώρηση τους και την επελθούσα Μικρασιατική καταστροφή το 1922.Δυστυχώς η καταστροφή των αρχείων της Κοινότητας δεν επιτρέπει την καταγραφή των βιογραφικών στοιχείων των τότε αγωνισθέντων ούτε και είναι γνωστές περισσότερες ή ειδικότερες λεπτομέρειες της προσφοράς ενός εκάστου εξ αυτών πλην των όσων αφηγήσεων ή διηγήσεων των ιδίων των πρωταγωνιστών και οι οποίες, δεν ήταν δυνατόν να συγκεκριμενοποιηθούν και να αποτελέσουν αυτοτελές ιστορικό αρχείο. Ορισμένες μάλιστα φωτογραφίες που έχουν εξευρεθεί και θα συμπεριληφθούν στην έκδοση πιστοποιούν αυτό κατά τον καλύτερο τρόπο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΕΦΚΑ: Συντάξεις αγροτών γεννηθέντων το 1950

Η Διοίκηση του ΕΦΚΑ, σχετικά με τις συντάξεις γήρατος των αγροτών που έχουν γεννηθεί το έτος 1950 και των οποίων το συνταξιοδοτικό δικαίωμα...